Dnia 26 września 1867 r. w majątku Poznajów koło Witebska przyszedł na świat Józef Krzysztof Leśniewski – wybitny dowódca i jeden z twórców odrodzonego po latach zaborów Wojska Polskiego.
Pochodził z ziemiańskiej rodziny (ojciec Wincenty, matka Elżbieta z domu Koss). W młodości kształcił się w Korpusie Kadetów w Połocku, a od 1884 r. podjął naukę w II Konstantynowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły został wcielony do armii rosyjskiej, służąc w elitarnych formacjach, co dało mu solidne doświadczenie wojskowe.
Generał Józef Leśniewski (koloryzacja: Mirek Szponar)
W okresie I wojny światowej Leśniewski awansował do rangi generała majora i dowodził m.in. brygadą oraz dywizją piechoty w szeregach armii rosyjskiej. Jego zasługi i odwaga przyczyniły się do uznania go za jednego z doświadczonych oficerów wojskowych tamtych czasów.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Leśniewski aktywnie zaangażował się w organizację polskich formacji wojskowych. W grudniu 1918 r. objął dowództwo grupy operacyjnej walczącej o Lwów. 27 lutego 1919 r. został mianowany przez Józefa Piłsudskiego na stopień generała porucznika i powierzono mu tekę ministra spraw wojskowych w rządzie Ignacego Paderewskiego.
Józef Leśniewski (w mundurze) na posiedzeniu rządu Leopolda Skulskiego
Jako minister, Leśniewski odegrał kluczową rolę w budowaniu struktur wojska i instytucji wojskowych odrodzonej Polski. W kolejnych rządach kontynuował tę funkcję (m.in. u Skulskiego, Grabskiego, Witosa). W lipcu 1920 r. wszedł w skład Rady Obrony Państwa, a od sierpnia stał na czele Oficerskiego Trybunału Orzekającego.
Grób Józefa Leśniewskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (fot. wikipedia.org)
Józef Leśniewski zmarł 3 października 1921 r. w Warszawie, w Szpitalu Mokotowskim, w wyniku choroby nowotworowej. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 234-3-1).
Kresowiak
Wolność słowa ma swoją cenę – wspieraj polskie media na Białorusi! 
