W wieku 102 lat zmarł pochodzący z Lidy na Grodzieńszczyźnie podpułkownik Zbigniew Rylski, ps. „Brzoza” – kawaler Orderu Virtuti Militari, ostatni żyjący żołnierz legendarnego batalionu „Parasol” i ostatni obrońca Pałacyku Michla.
Urodził się 23 stycznia 1923 roku w Lidzie, w rodzinie Zygmunta Rylskiego, pułkownika służby stałej piechoty Wojska Polskiego, oraz Janiny z Maliszewskich.
II wojna światowa zastała go na Wołyniu, gdzie jego ojciec, wówczas major Zygmunt Rylski, dowodził I batalionem 43. Pułku Strzelców Legionu Bajończyków w Dubnie. Życie Zbigniewa Rylskiego było pełne bohaterstwa, odwagi i poświęcenia dla drugiego człowieka. Los naznaczył je wojną i walką o wolność ukochanej Ojczyzny.
Jako uczestnik Pogotowia Wojennego Harcerzy i Harcerek brał udział w wojnie obronnej 1939 roku. Po agresji sowieckiej 17 września 1939 r., jeszcze na Kresach, z narażeniem życia pomagał w ratowaniu polskich żołnierzy z obozów NKWD w Dubnie. Aby uniknąć aresztowania i deportacji w głąb ZSRR, wraz z matką, braćmi i siostrą przeniósł się do Warszawy.
W 1940 roku wstąpił do Szarych Szeregów, gdzie szybko awansował i pełnił odpowiedzialne funkcje. W czasie Powstania Warszawskiego został przydzielony do III Obwodu Wola. Wyróżnił się męstwem i determinacją, przeszedł cały szlak bojowy z batalionem „Parasol”. Brał udział w obronie Pałacyku Michla i cmentarzy wolskich, stając się symbolem nieugiętości i bohaterstwa.
8 sierpnia 1944 roku, podczas zaciętych walk na cmentarzu ewangelickim w pobliżu kaplicy Halpertów, uratował ciężko rannego dowódcę – Janusza Brochwicz-Lewińskiego ps. „Gryf”. Przeniósł go do sanitarki, a następnie przewiózł do szpitala św. Jana Bożego przy ul. Bonifraterskiej. Sam w czasie powstania był dwukrotnie ranny.
Po wojnie był więziony i inwigilowany. Z więzienia zwolniono go na mocy amnestii w marcu 1947 roku. Pomimo prześladowań i represji ze strony reżimu komunistycznego nigdy nie zrezygnował z walki o prawdę, wolność i godność.
Za swoje czyny i bohaterstwo został odznaczony licznymi odznaczeniami, m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”.
Do końca życia angażował się w popularyzację historii Powstania Warszawskiego i działał na rzecz upamiętnienia bohaterów walk o wolność Polski.
Cześć i chwała Bohaterowi!
Niech pamięć o Nim trwa w sercach przyszłych pokoleń.
Oprac. na podst. um.warszawa.pl
fot. facebook.com/niezapomnijonas
