3 grudnia 1989 roku na Białorusi ukazał się pierwszy numer „Głosu znad Niemna” – pierwszej w naszym kraju polskiej gazety od czasu II wojny światowej. W latach 90. stała się ona największym tygodnikiem polskojęzycznym na obszarze postsowieckim, osiągając nakład bliski 8 tysięcy egzemplarzy.
Pierwszy numer „Głosu” ukazał się 3 grudnia 1989 roku w Wilnie jako dodatek do jedynej w ZSRR polskojęzycznej gazety „Czerwony Sztandar”. Powstał z okazji założenia Polskiego Stowarzyszenia im. Adama Mickiewicza w Grodnie. Nie była to jeszcze regularnie wychodząca gazeta, a tylko jej zapowiedź.
Pierwszy numer “Głosu znad Niemna”
Samodzielne funkcjonowanie „Głos znad Niemna” rozpoczął 12 czerwca 1990 roku, na cztery dni przed zjazdem założycielskim Związku Polaków na Białorusi. Początkowo gazeta była wydawana jako miesięcznik, ale z czasem ewoluowała w tygodnik. 20 września 1990 roku tytuł ten zyskał status oficjalnego organu prasowego Związku Polaków na Białorusi i był wydawany w Grodnie. W 1992 roku „Głos znad Niemna” zyskał szerszy zasięg, będąc dostępnym w kioskach prasowych na terenie całej Białorusi. W szczytowym okresie popularności w latach 90., „Głos znad Niemna” osiągnął nakład bliski 8 tysięcy egzemplarzy, z czego 90% rozchodziło się w prenumeracie.
Pierwszym redaktorem był Eugeniusz Skrobocki, a wśród redaktorów byli też Laura Michajlik, Irena Waluś, Andrzej Kusielczuk i Andrzej Dubikowski. Gazeta miała bogate wyposażenie, zakupione z polskich środków, a redakcja mieściła się w Domu Polskim w Grodnie.
W 2005 roku, po konflikcie w Związku Polaków na Białorusi (ZPB), inspirowanym przez władze, zaczęły ukazywać się dwie wersje gazety: niezależna, wydawana w Polsce przez demokratycznie wybrany zarząd ZPB, oraz prorządowa, wspierana przez reżim Łukaszenki. Ta druga, przejęta przez KGB, szybko upadła, gdy mocodawcy w Mińsku przestali finansować gazetę.
Przeczytaj również:
„Szlakiem Narbutta” – głos polskiego oporu na ziemi lidzkiej
Kresowiak
