139 lat temu (1887) w Strubnicy koło Wołkowyska urodził się Kazimierz Bisping – wybitny polski ziemianin, żołnierz i polityk II Rzeczypospolitej. Podczas I wojny światowej brał udział w walkach o niepodległość jako członek Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego i współorganizator I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Za te zasługi został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Po wojnie zarządzał rodowym majątkiem, był członkiem Zarządu Głównego Kresowego Związku Ziemian w Wołkowysku oraz senatorem RP w latach 1935–1939.
Ukończył gimnazjum w Kijowie i wydz. rolniczy uniwersytetu w Halle, uzyskując dyplom inżyniera rolnika (1911 r.).
Dwór w Strubnicy pod Wołkowyskiem (fot. Віктар Вайтчук, Ваўкавыск у старых фотаздымках)
W czasie I wojny światowej od 1916 r. służył w armii rosyjskiej. Był oficerem 9 pułku kawalerii oraz (do 1917 r.) sekretarzem Głównej Cenzury Wojskowej w Moskwie. Uzyskał stopień por.
Po rewolucji lutowej 1917 r. organizował Związek Wojskowych Polaków w Moskwie, a potem był członkiem Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego („Naczpolu”). Sprawował funkcję kierownika wydz. prasowo-propagandowego oraz redaktora „Polskiej Siły Zbrojnej”. Aresztowany przez bolszewików (1918 r.), był więziony w Mińsku Litewskim, skąd zbiegł. Był delegatem „Naczpolu” przy I Korpusie Polskim w Rosji. Wysłany w delegacji korpusu do Rady Regencyjnej w Warszawie w lutym tego roku, został aresztowany przez bolszewików. Uwolniony przez oddział niemiecki, przedostał się do Warszawy.
Kazimierz Bisping (fot. senat.edu.pl)
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1920-1921 służył w biurze organizacyjnym Ochotniczych Oddziałów Kresowych, a potem sprawował funkcję oficera łącznikowego przy Zarządzie Terenów Przyfrontowych i Etapowych. W 1921 r. przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany jako por. rez. kaw. z 1 czerwca 1919 r.
Objął wówczas rodowy majątek Strubnica.
Działał w Kresowym Zw. Ziemian w Wołkowysku (członek Zarządu Głównego), Tow. Oświaty i Kółek Rolniczych – był prezesem ich zarządu wojewódzkiego w Białymstoku oraz okręgowego w Wołkowysku. Członek Sejmiku i Wydziału Powiatowego w Wołkowysku. Pracował jako radca Białostockiej Izby Rolniczej.
Wybrany na senatora w 1935 r. z województwa białostockiego, a z nominacji prezydenta RP w 1938 r.
Po agresji sowieckiej w 1939 r. aresztowany 10 lub 12 października w Wielkich Eysmontach. Więziony w Grodnie, w Wołkowysku (od 10 listopada), w Mińsku Litewskim (od 1 kwietnia 1940 r.) i Moskwie (od sierpnia). Skazany 3 lutego 1941 r. przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSSR na karę 8 lat więzienia, 3 lata pozbawienia praw obywatelskich i konfiskatę mienia. Od 16 marca przebywał w łagrze Koźwa lub Kiedrowyj Szor w Komi.
Groby rodziny Bispingów przy kościele w Strubnicy (fot. fgb.by)
Tam zmarł 24 kwietnia 1941 r.
Odznaczony orderem Virtuti Militari 5 kl. i Krzyżem Niepodległości z mieczami.
Tablica upamiętniająca Kazimierza Bispinga (fot. senat.edu.pl)
Jego pamięci poświęcono tablicę w kościele w Strubnicy.
Źródło: fundacja100.pl
