26 września 1920 roku oddziały generała Stanisława Bułak-Bałachowicza odniosły jeden z największych sukcesów w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Po śmiałym manewrze zdobyły Pińsk, biorąc do niewoli około 2,4 tys. bolszewickich żołnierzy, w tym sztab 4. Armii Sowieckiej. Zdobyto również 280 wagonów ze sprzętem wojskowym i zaopatrzeniem.
Zdobycie Pińska miało także znaczenie operacyjne (był to ważny węzeł komunikacyjny na Polesiu). Uderzenie na zaplecze przeciwnika zakłóciło funkcjonowanie sowieckiego ugrupowania i zmusiło jego oddziały do odwrotu na linię Jasiołdy.
Walki pod Pińskiem trwały jeszcze kilka dni. 30 września 1920 roku oddziały generała Bułak-Bałachowicza zostały zastąpione przez żołnierzy 18. Dywizji Piechoty.
Bałachowcy urządzali śmiałe, krwawe rajdy konne na oddziały Armii Czerwonej, które bezwzględnie tępili. Ich szeregi tworzyli nie tylko Polacy, lecz także „biali” Rosjanie, Białorusini i wszyscy, którzy występowali przeciwko bolszewikom. Swojego dowódcę, gen. Stanisława Bułaka-Bałachowicza, darzyli ogromnym szacunkiem, nazywając go „baćką”.
Za zasługi w walkach w 1920 roku rząd polski nadał bałachowcom obywatelstwo polskie oraz prawo osiedlenia się w Polsce.
Przeczytaj również:
Zapomniany sojusznik. Gen. Stanisław Bułak-Bałachowicz i jego Armia Ochotnicza
Białoruscy rekonstruktorzy przywracają pamięć o wspólnym bohaterze walk z bolszewikami
